Sześć Miesięcy

Artykuł „Moje powołanie” kończy się zapowiedzią półrocznej wyprowadzki do Konina. Film „Sześć Miesięcy” zaczyna się w miejscu, w którym ta deklaracja nabiera ciężaru codzienności.

W Akademii Życia młodzi ludzie poruszający się na wózkach ćwiczą wsiadanie do autobusu, prasowanie, gotowanie, przygotowywanie dokumentów do pracy i poruszanie się w mieszkaniu. Najważniejsze rozmowy prowadzą jednak dalej: do toalety, przesiadania się, braku prywatności, stałej obecności innych osób i konieczności organizowania pomocy.

W tych samych wypowiedziach pojawiają się własne mieszkanie, praca biurowa, nauczanie rosyjskiego, pomysł na siłownię integracyjną, miłość, małżeństwo i dzieci. Zależność fizyczna oraz dorosłe plany istnieją tutaj równocześnie. Człowiek korzysta z cudzych rąk, a zarazem sam układa kierunek swojej przyszłości.

Przerwałam studia, aby sprawdzić własną sprawność, nauczyć się lepiej radzić sobie w różnych sytuacjach i porozumiewać się z innymi ludźmi. Chciałam także pokazać, że porażenie mózgowe budzi znacznie więcej lęku w wyobraźni obserwatora niż w życiu osoby, która z nim żyje.

Narrator mówi o nauce „normalnego życia”. Bohaterowie wypełniają to sformułowanie własną treścią. Samodzielność oznacza tutaj autorstwo decyzji: wybór kierunku, organizowanie wsparcia i budowanie przyszłości także wtedy, gdy ciało potrzebuje pomocy innych osób.

Rozmowy w toku

Odcinek 2611

2016, Kraków

W telewizyjnym studiu mówiłam wprost o seksie jako młoda kobieta pozostająca w związku. Czterokończynowe porażenie mózgowe wpływa na możliwości mojego ciała, a pożądanie, przyjemność i potrzeba intymności są realną częścią mojego życia. Rozmowa dotyczyła fizycznych możliwości i ograniczeń, potrzeby pomocy oraz korzystania z tego, co daje mi ciało.

Ten występ zajmuje ważne miejsce w mojej historii medialnej. Kamera spotyka mnie poza projektem, interwencją i opowieścią o pokonywaniu przeszkód. Przychodzę jako dorosła kobieta, która zna swoje ciało, swój związek i własne doświadczenie. Mówię o sferze, którą wobec osób z niepełnosprawnościami zbyt często przykrywają milczenie, infantylizacja i sensacja.

Program jest także zapisem telewizyjnego języka 2016 roku. Seksualność osób z niepełnosprawnościami przedstawiano wtedy jako zaskoczenie wymagające objaśnienia. Wchodzę w tę konstrukcję ze swoim związkiem, ciałem i własnym zdaniem. Wózek pozostaje częścią obrazu; właściwym tematem są seks, pożądanie, przyjemność i prawo do dorosłości.

Pełnoseksualni

Byłam jedną z bohaterek czteroodcinkowego serialu dokumentalnego „Pełnoseksualni”, zrealizowanego przez dFlights na zlecenie CANAL+ Polska, w reżyserii Dariusza Twaroga. Serial opowiadał o dorosłości, relacjach, seksualności, pracy, planach i codziennym życiu osób z niepełnosprawnościami ruchowymi.